Podstawowym procesem patogenetycznym w łysieniu androgenowym jest miniaturyzacja mieszków włosowych w okolicach androgenozależnych mediowana przez dwuhydrotestosteron. Diagnostyka różnicowa jest szczególnie złożona u kobiet i obejmuje szerokie spektrum chorób przebiegających z łysieniem niebliznowaciejącym i łysieniem bliznowaciejącym, w tym łysienie telogenowe i łysienie czołowe bliznowaciejące. Podstawowym, dodatkowym badaniem diagnostycznym jest trichoskopia.
Łysienie androgenowe jest najczęstszą przyczyną wypadania włosów, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, a częstość występowania choroby wzrasta z wiekiem. Dotyczy nie mniej niż 50% dorosłych mężczyzn poniżej 50. roku życia i ponad 70% powyżej 70. roku życia. W przypadku kobiet jest to 3–6% populacji poniżej 30. roku życia i 30–40% po 50. roku życia.
Lekami, dla których łysienie androgenowe jest wskazaniem rejestracyjnym, są minoksydyl 2% i 5% do leczenia zewnętrznego oraz finasteryd 1 mg/dobę do leczenia ogólnego mężczyzn.
Możemy wzmocnić efekt działania leków stosując mikronakłuwanie, osocze bogatopłytkowe oraz lasery.